De “feminâ” islandicâ

Flexiones islandicæ me semper suspensum obtinent... Nam quocumque oculos tendo, mirabilia quotidie nanciscor. Ut enim nomen “kona”, siue “femina” latine, ubi græca γυνή vix sub litteris “k” et “n” latet, sic idem originem indoeuropæam satis conspicuam tradit. Quid mirabile? dicet quis, at ei pretium patientiæ sine morâ dabitur!

Kona” quidem flexionem communem nominibus cum “a” litterâ finientibus sequitur ut inueniantur:

  • kona pro nominatiuo singulari
  • konu pro accusatiuo, datiuo genetiuoque singulari.

Huius generis flexio iam antea in sermonem uenit cum uestigia structuræ ergatiuæ probabilia in linguâ islandicâ tractaui. Deinde plurales casus tales se præbent:

  • konur (nom. pl.)
  • konur (acc. pl.)
  • konum (dat. pl.)

Nihil adhuc mirandum esse merito dicas, donec ad genetiuum pluralem ueneris, i. e. kvenna, siue “feminarum” latine.

Nam etsi islandicum relicuos casus ad normam redegit, pro genetiuo plurali sane id mirum “kvenna” conseruauit.

Nonne radix indoeuropæa hoc solo casu polituræ normatiuæ resistente eo melius apparet quod philogia sub “γυνή” uocabulo pristinius γFυνή, siue litteris latinis “guyne”? Hoc miraculum mihi maximo gaudio est! Quantum linguarum prodigium, quantam sæculorum memoriam!

Uos, mi latinitatis comites, gaudium meum sine dubio intelligitis.

Ualete!

Commentaires