Articles

Affichage des articles du février, 2009

De urbanitate Islandicorum

Image
Numquam satis æstimatur quantum consuetudines nationum inter se differant. Hæ cum insulæ semotæ sunt, facilius animaduerti potest usus singulares, interdum nouitate egregios, ex historiâ propriâ longâque seiunctione constitui. Itaque cum islandicum in continente discerem, sententias, ut fit, more psittaci, secundum disci uocem repetebam nec tunc fingebam quomodo singulæ ueris hominum solitis consonarent. Quamuis multa de Islandiâ legissem, consuetudines aliquot non prius intelligere coepi quam huc immigrarem. Inter has illo dicendi modo eodemque eximiæ urbanitatis præsertim delector.Nam cum Islandici edere incipiunt, dominus pronuntiare solet: “Gerið þið svo vel!”, quod siue ad uerbum sic redditur: “Facite uos tam bene!”, siue ad intellectum: “Ministrate uobis ad libitum!”Eidem conuiuæ singuli prandio cenâue confectâ gratias acturi dicunt: “Takk fyrir mig!” quo significant “Gratias (tibi ago) pro (cibo quo) me (donasti).” Tunc hospes respondet: “Verði ykkur að góðu!”, id est “(Cibus) …

Plura de structuræ ergatiuæ vestigiis

Image
Hodie, Nemine inuitante, ad structuram ergatiuam reuenio cuius uestigia in Islandico inueniri possunt. Hæc præsertim patent in diathese uerborum. Etenim quoniam linguæ eius generis subiectis actionem patientibus repugnant, Islandicum dumtaxat in primitiis modos principii seruandi duos generauit, alterum ad syntaxin attinentem, alterum ad uocabula ipsa. Pauca de his primo dicam. Nam ne subiectum nominatiuo casu actionem patiatur, in Islandico uerba impersonalia abundant ut quod subiectum (saepe in nominatiuo) in aliis indoeuropæis linguis uocatur, id uocabulum obiectum fiat atque ob id accusatiuo datiuo aut genetiuo reddatur, uelut:


mig (accusatiuo casu) langar í = cupio (quia cupidinem patior)
mig vantar = careo (quia inopiam patior)
mig þyrstir = sitio (quia sitim patior)
mig dreymir = somnio (quia somnia mihi subeunt)
mig verkjar í = doleo (quia dolorem patior)
mér (datiuo casu) finnst = opinor (quia opinio menti apparet)
mér líður = sentio (quia sensu tangor)
mér líst á = mihi libet
mér lei…

De branchiis trementibus

Image
Dum materiam maioris momenti de linguâ islandicâ paro, nugas interim vobis tradam. Heri enim fuit Nicolao dies natalis – huius etsi aetatem profiteri mihi non licet, tamen me 1973 natum uno anno superat. Is cum discipulos in nave secutus esset ut piscatorum laborem conspicerent, inde duobus piscibus enormibus onustus domum rediit. Quorum nobis ostendere coepit branchias sublatis modo visceribus adhuc trementes. Equidem marito gestiente primum animal edere quod ipse piscatus erat, lasagnam in crastinum distuli atque cultro longo armatus piscem incidi. Victimam unâ post horâ voravimus.
Quam varia vita ac celeriter mutabilis! Recordor enim me in continente habitantem pisces emisse præcisos et sub velo plastico iacentes.
Valete!

De origine generis feminini

Image
Gratiam non satis agere possum Nemini, nostro latinitatis comiti, quod me in rete redeuntem tantâ cum benivolentiâ recepit. Idem comiter hortatur ut relationes de itinere Islandico meo publicem. Cui dum pareo, uereor ne molestus sim. Rem tamen periclitari placet!
Primum omnium me explanare decet cur ab sodalitate Latinâ diu recesserim. Defuit tempus ut pauca dicam... Praeterea, totus in sarcinis non modo ante iter sed etiam post aditum, dies omnes agere cupiebam ut patriae novae assuesceremus. At nullus est homo cui otio uel minimo careat. Vobis igitur confitebor ignaviam quamdam cui pudor reveniendi successit. Sine dubio si uoluissem, maturius rediissem... Mihi restat ut a uobis ueniam impetrem! At mihi scribenti haec uenit in mentem alia causa cur mihi ignoscatis: ardebam quam celerrime linguam islandicam ediscere!
Sicut scitis si commentarios meos legere solebatis, libentissime linguis studeo. Quas omnes amo: recentes, veteres, historicas, creatas, ubicumque ortae sunt. Itaque quantu…

De civitatum remissione

Diu cogitaui quomodo ciuitates concidant et pereant. At ego parum ignoro quam multi negauerint ullam ciuitatum fuisse demissionem ac verbum ipsum abhorruerint. Nihilominus a mente repellere non possum nationes felices, institutis, historiâ, opibus conditas, periisse nec quarumdam ne memoriam quidem servatam. Quod scriptores conceptum recusant ne scientia historica stigmate morali notetur. Pereunt tamen civitates! Quin etiam eaedem postquam paulisper cultu eximio floruerunt, opera minora, interdum ingeniosa, saepe erudita, nec jam perfectissima produnt. Etiamsi accusarentur scriptores isti qui populorum historiam polirent eamque in partes tres dividerent ut origo, apex, mors invenirentur, nonne rex barbarus signa imperii Romani Constantinopolin misit? Is dum haec fieri iubet, necessario existimabat mundum finiisse. Sicut Florus historiam componebat, pariter rêfert cognoscere quomodo civitates cum creverint tum decreverint.
Itaque si mentem quasi suspensam retinuero ut opinionem hodiern…

Quomodo in Islandiam venerimus.

Image
K. Mercatorius Reginaldus latinitatis amatoribus S. D.

Anno MMVIII mense Iulio Francogalliâ relictâ Islandiam petivimus. In portu Seyðisfirði qui in litore orientali situs est, rædâ vecti, e nave descendimus. Inde biduo viâ septentrionali fines cunctos usque ad litus occidentale transivimus ut Snæfellsnes attingueremus. Pagus ipse, qui ex hac paeninsulâ appellatus est, id est Snæfellsbær, vicos tres coniungit. Horum in maximo, Ólafsvík nomine, tectum conduximus. Ædiculæ commodiores oceanum de colle spectant atque ab exedrio ad hortum acceditur. Mare tantas incolis opes offert ut piscatores lucrum egregium faciant. Praeterea regio prae glebâ parum fertili ac ventis rapacibus minime valet. Nihilominus qui Islandiam frigore confici existimant, omnino errant: glacies hibernae caelo vario tam sæpe solvuntur ut agricolae, dum haec scribo, equos in aperto emittant. Item oves solo feraciore libere pascuntur nisi per paucissimos menses.
Homines cum loco remoto viventes plerumque consanguineis ut…